Θέλω να έχω σχέση, αλλά ντρέπομαι

25. 10. 2010.

Γεια σας,
Τον τελευταιο καιρο με απασχολουν πολλα προβληματα και ενιωσα την αναγκη να επικοινωνησω με καποιον που μπορει να βοηθησει.
Πριν σας πω τι ακριβως με απασχολει θα ηθελα πρωτα να σας μιλισω λιγο για τον εαυτο μου.
Ειμαι ενας αντρας, 19 ετων και εδω και ενα μηνα βρισκομαι στo εξωτερικο για σπουδες.
Εχασα την μητερα μου σε μικρη ηλικια και απο τοτε μενω μαζι με τον πατερα μου, την
μεγαλη μου αδελφη και τον αδελφο μου. Ο χαμος της μητερας μου πιστευω δεν ηταν
μεγαλη τραυματικη εμπειρια για μενα αφου ο πατερας μας ηταν πολυ στοργικος και εκανε τα παντα για να μην μας ληψει τιποτα. Τελος παντων, περασα αρκετα ησυχα παιδικα χρονια, χωρις ιδιαιτερα προβληματα. Το μονο ισως προβλημα ειναι
οτι ζηλευα αρκετα τον αδελφο μου..παντα αυτος ηταν ο πολυ κοινωνικος, αθλητικος τυπος, που γνωριζε κοριτσια και ειχε πολλους φιλους.
Εγω ημουν ακριβως το αντιθετο. Ημουν συνεχως κλεισμενος στο σπιτι, δεν μου αρεσαν τα σπορτ, και οταν ημουν κοντα σε
κοριτσια κοκκινιζα και δεν ηξερα τι να πω. Αυτο συνεχιστηκε μεχρι και την εφηβεια οπου αρχισα να κανω μερικους φιλους
-οχι στενους- και γενικα να ξεφευγω για λιγο απο την μοναξια του σπιτιου. Ηταν περιπου στα 12 μου χρονια που καταλαβα οτι αυτη
η αποσταση που κρατουσα στα κοριτσια μπορει να οφειλεται αλλου. Σ'αυτη την ηλικια καταλαβα οτι μου αρεσουν τα αγορια. Τα κοριτσια τα προτιμουσα
σαν φιλες, και τιποτα παραπανω..Οσο περνουσαν τα χρονια γινοταν ολο και μεγαλυτερη η ελξη μου προς τα αγορια. Οταν μου αρεσε καποιος εκανα τα παντα για να
βρισκομαι κοντα του. Προσπαθουσα πολυ να φλερταρω με καποιον που μου αρεσε αλλα σε ολες τις περιπτωσεις καταλαβαινα στο τελος πως ηταν στρειτ, και απογοητευομουν
Στεναχοριωμουν πολυ γι' αυτο και επεφτα συχνα σε καταθλιψη και αναρωτιομουν μεσα μου γιατι να συμβαινει αυτο σε μενα, και γιατι να μην μπορω να βρω καποιον να με
αγαπησει και να ειμαι σε μια ομορφη σχεση οπως οι γυρω μου. Τοτε ηταν που καταλαβα οτι ημουν διαφορετικος, και θα μου ηταν πολυ δυσκολο να
ειμαι σε σχεση με καποιο αγορι.. Τα χρονια περασαν, τελειωσε το σχολειο και ηρθε η σειρα του στρατου. Η αποψη μου για το ποσοστο των γκει, αλλαξε δραματικα
στο στρατο. Ισως φανει λιγο περιεργο, αλλα εκει γνωρισα πολλους γκει, και μαλιστα που δεν φοβουνταν να το δηλωσουν. Εκει φαινεται να ηταν ολοι πολυ αποδεκτοι,
και να μην τους πολυενδιαφερει το ολο ζητημα. Για να πω την αληθεια, δεν το περιμενα αυτο. Περιμενα ο στρατος να αποτελειται κατα πλειοψηφιαν απο
στρειτ ομοφοβικα ατομα που δεν χανουν την ευκαιρια να χλευαζουν τον οποιοδηποτε. Και ισως ετσι να ειναι, αλλα στο στρατοπεδο που καταταχτηκα κατα εναν περιεργο τροπο
ηταν ακριβως το αντιθετο. Παρα την εκπληξη μου ομως, δεν τολμησα ποτε να μιλησω σε καποιον γι'αυτο το ζητημα. Εκανα ομως μερικους φιλους, και ειμαι σιγουρος πως
ξερουν για μενα, παρολο που δεν ειμαι καθολου θυληπρεπης. Οπως στο σχολειο, ετσι και στο στρατο, ενιωσα ελξη απο καποια ατομα. Δεν τολμουσα ομως να κανω κατι αφου
δεν ηθελα να αποκαλυφθω. Ενα αγορι ομως που μου αρεσε πολυ, χωρις να του το δειξω με οποιονδηποτε τροπο, αρχισε να με πλησιαζει. Στην αρχη δεν μου φανηκε γκει και
νομιζα πως απλα προσπαθουσε να ειναι φιλικος απεναντι μου. Περνουσαν οι μερες και με πλησιαζε ακομα περισσοτερο, με κοιτουσε συνεχως, και μια φορα οταν
μου μιλουσε με αγγιξε στο χερι. Εμενα μου αρεσε ιδιαιτερα αυτο που συναιβενε, και ενιωσα πως ισως θα μπορουσε να γινει κατι μεταξυ μας. Λαχταρουσα πολυ να
ειμαι διπλα σε καποιον που με νοιαζεται και με αγαπαει, και ενιωσα πως με αυτο το ατομο θα μπορουσα να το πετυχω αυτο. Η αυτοεκτιμηση μου ανεβηκε στα υψη και αρχισα να
βλεπω το κοσμο με αλλο ματι. Κατι που αργησα να καταλαβω ομως ειναι οτι δεν ημουν μονο ντροπαλος στα κοριτσια οταν ημουν παιδι, αλλα και τωρα στα αγορια!!
Καταλαβα πως και αυτος ηθελε να συμβει κατι μεταξυ μας, αλλα φαινεται πως ειχαμε περισσοτερα κοινα απ'οτι περιμενα, ηταν και αυτος πολυ διστακτικος, και δεν
τολμουσε να μου πει ποτε πως νιωθει, οπως ουτε και γω.. Το θεμα δεν προχωρησε ποτε περα απο το φλερταρισμα. Ειχε ερθει ο καιρος των μεταθεσεων, και ηξερα πως αυτος
λογω ειδικοτητας δεν θα εφευγε. Εμενα ομως με εστηλαν αλλου. Ηταν η χειροτερη μερα της ζωης μου.
Δεν ηθελα να τελιωσει ετσι..Εχασα πολλες ευκαιριες να του πω πως νοιωθω και μολις εφευγα περασαν ολες μπροστα στα ματια μου.
Προσπαθησα να μην τον σκεφτομαι αλλα μου ηταν αδυνατο. Εκλαιγα πολυ, δεν ετρωγα, δεν εβγαινα και γενικα ημουν χαλια. Σκεφτομουν πως εχασα την μοναδικη ευκαιρια να
κανω μια ομορφη σχεση, λογω της ντροπαλοτητας μου. Σκεφτομουν επισης πως ειναι γελιο να ειμαι ακομη παρθενος στα 19.Σιγα-σιγα το ξεπερασα, λογω του οτι σε λιγους μηνες
θα πηγαινα για σπουδες, και μια καινουρια ζωη θα αρχιζε για μενα.
Σκεφτηκα πως θα εχω αμετρητες ευκαιριες να γνωρισω πολλα και ενδιαφερων ατομα εκει. Ειμαι εδω εδω και ενα μηνα. Δεν εχω κανει πολλες φιλιες, περα απο μερικα ατομα απο
Ελλαδα, που ομως και αυτα δεν τολμω να πλησιασω πολυ. Ειμαι πολυ ντροπαλος και αισθανομαι πολυ αμηχανα κοντα σε αγνωστα ατομα, και μου περνει αρκετο χρονο μεχρι
να αισθανθω ανετα μαζι τους. Νοιωθω οτι ολοι αρχισαν να κανουν σιγα-σιγα τις παρεες τους, και εγω να μενω εξω. Μου εχει γινει εμμονη ιδεα πως ο λογος που ειμαι
ντροπαλος ειναι επειδη ειμαι ακομα παρθενος. Δεν ξερω γιατι, αλλα πιστευω πως μονο οταν εχω εμπειρια με καποιον θα μπορεσω να ξεπερασω τους φοβους και να πλησιασω και
αλλα ατομα, γι'αυτο και μου εχει μπει η ιδεα να κανω σεξ το συντομοτερο δυνατον. Δεν νοιωθω ασχημα με την εμφανιση μου και εχω προσεξει πως αρκετα ατομα ενδιαφερονται
για μενα,
απλα δεν θελω να ξαναπερασω οσα περασα στο στρατο με εκεινο το
ατομο. Κι εδω ειναι που θελω την βοηθεια σας. Τι μου προτινεται να κανω? Ποιος ειναι ο καλυτερος τροπος να ξεπερασω τις φοβιες μου για νεες φιλιες, σχεσεις κλπ??

Απάντηση

Αγαπητέ φίλε,
Σε ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη που δείχνεις προς την υπηρεσία μας και σε συγχαίρω για το θάρρος σου να μοιραστείς το πρόβλημα σου μαζί μας.
Αν αντιλαμβάνομαι σωστά από την επιστολή σου προς εμάς, σε απασχολούν κάποια συγκεκριμένα προβλήματα που επικεντρώνονται κυρίως στην προσωπική σου ζωή και στον τρόπο με τον οποίο συσχετίζεσαι με τους άλλους σε διαπροσωπικό επίπεδο. Αν και στην ηλικία σου είναι πολύ φυσιολογικό να διαπραγματευόμαστε προβλήματα κυρίως τέτοιας φύσης, θα ήθελα σε αυτό το σημείο να σου καταθέσω ότι από το γράμμα σου μοιάζει να είσαι ένας αρκετά συνειδητοποιημένος νέος άντρας με πολύ συγκεκριμένο αίτημα, κάτι που είναι εξαιρετικά ευχάριστο αφού έχεις δώσει στην αγωνία σου συγκεκριμένη εικόνα, αυτή που μετέφερες μέσω του γράμματος σου και σε εμάς.
Περιγράφοντας την δομή της οικογενείας σου και την σχέση σου με κάποια μέλη αυτής, μας αναφέρεις για τον πρόωρο θάνατο της μητέρας σου. Αν και δηλώνεις στην επιστολή σου ότι η απώλεια της μητέρας σου δεν βιώθηκε από εσένα ως μεγάλο πλήγμα λόγω της ικανότητας του πατέρα να καλύψει το κενό της, δυστυχώς δεν μας ενημερώνεις για την ακριβή ηλικία που απεβίωσε η μητέρα σου, την δική σου και για τον λόγο που επήλθε αυτή η απώλεια. Σε μια οικογενειακή δομή συνήθως η μητέρα και ο πατέρας έχουν ξεχωριστούς ρόλους, με σκοπό την καλύτερη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών τους, κάτι βέβαια που γίνεται χωρίς να είναι απόλυτα ορατό αλλά εξαιρετικά σημαντικό. Η μητέρα σε μια οικογένεια ευθύνεται για την συναισθηματική ανάπτυξη τω παιδιών, μιας και είναι εκείνη που από την περίοδο της κύησης, την γέννηση του παιδιού και τα πρώτα χρόνια της ζωής του αναλαμβάνει να καλύψει όλες τις βασικές του ανάγκες άμεσα και με επιτυχία. Έτσι λοιπόν συνήθως αποκτάμε ένα αίσθημα άμεσης ικανοποίησης από παιδιά, νιώθοντας ικανοί κυρίως στην δύσκολη ηλικία της εφηβείας να αντιμετωπίσουμε τα θέματα της σεξουαλικής μας ταυτότητας με τους συνομηλίκους που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τότε. Σε αντίθεση ο πατέρας έρχεται να ενισχύσει αρχικά την αίσθηση ασφάλειας της μητέρας και δευτερευόντως την ικανότητα των παιδιών για κοινωνικοποίηση, αρχικά μέσα στην ευρύτερη οικογένεια, μετά στο σχολείο και στον ευρύτερο κοινωνικό κύκλο που αποκτάμε σταδιακά στην ζωή μας. Ίσως λοιπόν θα μπορούσες να σκεφτείς ο πατέρας ήταν τελικά αρκετός για να καταφέρει σε μια τόσο δύσκολη περίοδο να στηρίξει συναισθηματικά όλα τα παιδιά, πως βίωσε εκείνος την απώλεια της μητέρας σου και πως βίωσαν τα αδέρφια σου αυτό το γεγονός. Μας γράφεις για το αρνητικό συναίσθημα που ένιωθες προς τον αδερφό σου, ο οποίος ήταν αρκετά εξωστρεφής και κοινωνικός σε αντίθεση με εσένα. Δυστυχώς δεν έχουμε κάποια πληροφορία για την ηλικία των αδερφών σου και την σειρά γέννησης τους, αλλά ίσως θα μπορούσες πια να ανατρέξεις πιο ξεκάθαρα σε εκείνη την περίοδο γιατί τελικά ήσουν πιο εσωστρεφής και βίωνες το σπίτι ως μοναχικό. Ίσως λοιπόν θα μπορούσες να συνδέσεις πια όλα τα γεγονότα που προέκυψαν μετά την απώλεια της μητέρας σου και αν τελικά ένιωθες ασφαλής αρκετά να επενδύσεις στις σχέσεις σου με τους άλλους συνομηλίκους σου.
Παράλληλα στο γράμμα σου αναφέρεις ότι από και την πρώτη εφηβική σου περίοδο άρχισες να αντιλαμβάνεσαι την διαφορετικότητα σου, σε σχέση με την σεξουαλική σου ταυτότητα, να βιώνεις αυτήν την διαφορετικότητα δύσκολα και να αποζητάς όπως είναι πού φυσιολογικό την συντροφικότητα. Η εφηβεία μας, είναι σαφώς μια πολύ δύσκολη περίοδο κατά την οποία διαπραγματευόμαστε πολλά θέματα γύρω από την ύπαρξη μας γενικά σαν άτομα, αλλά κυρίως μαθαίνουμε την σεξουαλική μας ταυτότητα. Σε εκείνη την περίοδο πραγματοποιούνται οι πρώτες ερωτικές επενδύσεις κυρίως σε άτομα που νιώθουμε ερωτική έλξη αλλά κυρίως και συναισθηματική εγγύτητα. Περιγράφεις λοιπόν σε μας μια μεγάλη περίοδο της ζωής σου που η αγωνία σου για αυτό το θέμα δεν μπορούσε να καθησυχαστεί. Διερωτώμαι αν είχες κάποιον να μοιραστείς αυτό το θέμα, αν κάποιος από την οικογένεια σου γνώριζε αυτό που ένιωθες ή αν είχες φίλους που εμπιστευόσουν για να μοιραστείς τις ανησυχίες σου. Αν βίωνες όλο αυτό το δυνατό συναίσθημα μόνος σου και αδυνατούσες να το μοιραστείς με κάποιον άλλο είναι πολύ φυσικό να μην ένιωθες αρκετός και ικανός με αποτέλεσμα να επηρεαστεί αρνητικά η αυτοεκτίμηση σου καθώς και η αυτοπεποίθηση σου σε συνάρτηση με τις διαπροσωπικές σχέσεις. Νιώθοντας αργότερα τόσο έντονα για κάποιον άλλο άνθρωπο, ουσιαστικά σε έφερε αντιμέτωπο με τις προηγούμενες εμπειρίες σου και την έλλειψη ίσως συγκεκριμένων δεξιοτήτων προσέγγισης του άλλου που δυστυχώς δεν σου δόθηκε η δυνατότητα να αποκτήσεις σε πιο νεαρή ηλικία με αποτέλεσμα να ξανά βιώσεις απώλεια και αποτυχία. Ίσως λοιπόν θα πρέπει σιγά-σιγά να χτίσεις τις δεξιότητες που είναι αναγκαίες για να έρθεις πιο κοντά σε άτομα που σου γεννούν ερωτικό ενδιαφέρον, δίνοντας φυσικά στον εαυτό σου τον απαραίτητο χρόνο για να τις κατακτήσει. Είναι πολύ φυσιολογικό να θέλεις να είσαι σεξουαλικά ενεργός στην ηλικία σου και σαφώς αντιλαμβάνομαι πλήρως αυτήν την ανάγκη. Γι αυτό τον λόγο ίσως θα μπορούσες να σκεφτείς την πιθανότητα να επισκεφτείς έναν/μια σύμβουλο/ψυχοθεραπευτή/τρια και να δουλέψεις σε βάθος αυτό το αίτημα σου. Ίσως λοιπόν θα μπορούσες να δεις πιο σφαιρικά τους λόγους που δεν σου επιτρέπουν την εγγύτητα, με τι σχετίζονται κυρίως, πώς να προσεγγίσεις την οικογένεια σου για να τους ενημερώσεις σε περίπτωση που δεν το έχεις κάνει και πως θα μπορέσεις να λύσεις το αίτημα που μα ς κατέθεσες. Αν δεν είναι οικονομικά βολικό αυτό για εσένα, τότε ίσως θα μπορούσες να απευθυνθείς στο πανεπιστήμιο σου που τέτοιες υπηρεσίες παρέχονται δωρεάν στους φοιτητές.
Εύχομαι να σε βοήθησα και να κινητοποίησα κάποιες από τις σκέψεις σου. Για οποιαδήποτε διευκρίνιση μη διστάσεις να επικοινωνήσεις ξανά μαζί μας.
Με εκτίμηση,
Ν.Σ.