Δυσκολεύομαι να βρω φίλους

04. 02. 2010.

Γεια σας 

  Ειμαι 19 ετων και πριν περιπου 2 χρονια εφυγα απο την Ελλαδα και ηρθα στο εξωτερικο να σπουδασω Ιατρικη. Αυτο ηταν δικια μου επιλογη το εκανα χωρις καμια πιεση απο τους γονεις μου,αντιθετα οι ιδιοι οι γονεις μου με υποστηριξαν στην αποφαση μου.

 Το πρωτο χρονο ολα εβαιναν καλως,τα πηγαινα καλα στο πανεπηστημιο ειχα βρει παρεες και περνουσα πολυ καλα μπορω να πω.Παρολα αυτα εαν με ρωτουσε καποιος να χαρακτηρισω τον εαυτο μου με 3 λεξεις εκεινη την εποχη θα του ελεγα:Οξυθυμος,Αρνητικος και Μισανθρωπος.Οι πανελληνιες ηταν μια πολυ ασχημη εμπειρια για μενα και μου ειχαν αφησει καταλοιπα,γιαυτο ομως θα σας μιλησω πιο μετα.

 Κατα τη διαρκεια αυτου του χρονου λοιπον αρχισα να μαθαινω σιγα σιγα τον εαυτο μου,ηταν σα να εχτιζα ξανα τη προσωπικοτητα μου απο το μηδεν.Το καλοκαιρακι με βρηκε σε ενα ηρεμο νησι να σκεφτομαι τις εμπειριες που ειχα αποκομισει και να χτιζω μια σταθερη και ισχυρη προσωπικοτητα.Συνειδητοποιησα οτι επρεπε να σεβομαι τη διαφορετικοτητα του αλλου και να μην ειμαι αρνητικος σε οτι παρουσιαζονταν μπροστα μου.

 Το δευτερο ετος αρχισε και ξανασυναντηθηκα με τις παλιες παρεες στη πολη οπου σπουδαζω.Ομως ολα ηταν τοσο διαφορετικα...Ολοι τους φαινονταν να ενοχλουνται απο τη προσωπικοτητα μου και μαλιστα με καθε ευκαρια με χλευαζαν.Εκτος απο αυτο ολα μου φαινοντουσαν πολυ επιφανειακα,ο τροπος διασκεδασης που ειχαν δεν ανταποκρινονταν στις προσδοκιες μου.Το μονο πραγμα που με ευχαριστουσε πραγματικα ηταν το κολυμπι που το σταματησα γιατι οποτε πηγαινα στη πισινα εισεπρατα τα αγριεμενα βλεματα των ξενων κατοικων της πολης(οι κατοικοι της πολης ειναι προκατειλημμενοι απεναντι σε εμας τους ελληνες που σπουδαζουμε,η ελληνικη κοινοτητα στη πολη ειναι πολυ μεγαλη).

 Πραγματικα μερικες φορες ενιωθα να μη με χωραει ο τοπος,φαινονταν οτι υπηρχε ενα τεραστιο χασμα αναμεσα σε μενα και τα αλλα παιδια.Απο τα ενδιαφεροντα μεχρι και το τροπο σκεψης.Οσο και αν εψαχνα να βρω ατομα με τα δικα μου ενδιαφεροντα και με τον δικο μου τροπο σκεψης τοσο επεφτα πανω σε ατομα που ηταν σε τελειως διαφορετικο μηκος κυματος απο εμενα.Καποια στιγμη ειχα βρει ενα ατομο που φαινονταν να εχουμε τα ιδια ενδιαφεροντα ομως δε μπορουσαμε να κανουμε παρεα λογω ωραριου της σχολης αλλα και επειδη εμενε πολυ μακρια απο το δικο μου τοπο κατοικιας.

 Στη συνεχεια σκεφτομενος οτι η φυση του ανθρωπου ειναι να προσαρμοζεται στο περιβαλλον και με το φοβο του να μη μεινω μονος ειπα να παραμερισω τη προσωπικοτητα μου και να προσπαθησω να "μοιασω" στους αλλους.Αυτη την εποχη εαν καποιος με ρωτουσε ποιος ειμαι θα του απαντουσα χρησιμοποιώντας την φραση του οδυσσεα οτι "ειμαι ο κανενας".Οσο ομως και να προσπαθουσα να μοιασω στους αλλους παντα υπηρχε αυτη η φωνη μεσα μου που μου ελεγε οτι αυτο που κανω ειναι λαθος η σωστο...

 Παρολη τη προσπαθεια που κατεβαλα να μοιασω στους αλλους δεν ειδα μεγαλη διαφορα στη ζωη μου.Αντιθετα ειχαν χειροτερεψει τα πραγματα γιατι καταπιεζα τα συναισθηματα μου και τη προσωπικοτητα μου.Μαλιστα αρχισα να εχω εντονα "αρνητικα" συναισθηματα οπως θυμος και ζηλια.Αυτα τα συναισθηματα τα απεβαλα το συντομοτερο δυνατον γιατι πιστευω οτι εκαναν κακο στη προσωπικοτητα μου.

 Μεχρι που μια μερα πηγαμε με τη παρεα μου στο σπιτι ενος παιδιου που μας περιμενε μια αλλη παρεα.Απο τις πρωτες κιολας κουβεντες που ανταλαξαμε με τα αλλα παιδια φαινονταν να ταιριαζουμε σε ολα!!Επιτελους μπορουσα να επικοινωνω με τους αλλους χωρις να εισπρατω φρασεις ειρωνιας και χλευασμου.Ομως καπου χαλασαν τα πραγματα...Καποια στιγμη καποιος απο την αλλη παρεα εβγαλε ενα τσιγαριλικι,περνουσε απο χερι σε χερι και οταν εφτασε και στο δικο μου το εκανα και εγω.Εγω που ημουν αντιθετος σε καθε ειδος ναρκωτικου μαλακο η σκληρο και μιλαγα για τη "δικτατορια" του μυαλου που μας επιβαλλουν με τα ναρκωτικα και τα μμε...

 Την επομενη μερα το πρωι η φωνη μεσα μου ξαναμιλησε για ακομη μια φορα...Τωρα ομως εγω ο ιδιος βρισκομαι σε ενα μεγαλο διλλημα να ξαναγυρισω πισω στη παλια παρεα με τις φρασεις χλευασμου και να διατηρησω στο ακεραιο τη προσωπικοτητα μου η να ακολουθησω το "δογμα" ο ανθρωπος προσαρμοζεται στο περιβαλλον του και να μπλεξω σε ενα κοσμο με ναρκωτικα και παραισθησεις?

 Και ακριβως επειδη κατανοοω τη σοβαροτητα της καταστασης αποφασισα να στειλω μηνυμα σε εσας,εναν ειδικο.

Υ.Γ 1:Στις παννεληνιες ειχα παρα πολυ αγχος με αποτελεσμα να αποτυχω.

Υ.Γ 2:Εκτος απο τα προβληματα στη σχεση μου με τους φιλους μου υπαρχουν και προβληματα με το αντιθετο φυλο...Εδω και 2 χρονια οσες προσπαθειες και αν κανω με το αντιθετο φυλο δεν εχω σχεση και αυτο με επιβαρυνει ψυχολογικα.

Υ.Γ 3:Καταναλωνω πολυ χρονο στο να σκεφτομαι ζητηματα που αφορουν τις σχεσεις μου με τους αλλους με αποτελεσμα να μη μπορω να συγκεντρωθω στα μαθηματα μου.


Με εκτιμηση

 

Απάντηση

Αγαπητέ φίλε,

 

            Σε ευχαριστούμε για την επικοινωνία σου με την υπηρεσία του ehelp και την εμπιστοσύνη που δείχνεις με την κίνηση σου αυτή στην υπηρεσία μας. Διάβασα το γράμμα σου με πολύ προσοχή ξανά και ξανά. Είδα την αγωνία που βιώνεις πάνω στο θέμα των διαπροσωπικών σου σχέσεων και τις συνέπειες που έχει αυτή στην καθημερινότητα σου και κατ επέκταση σε άλλους τομείς της ζωής σου (σπουδές, χόμπι). Αυτή την στιγμή βρίσκεσαι σε ένα δίλημμα και δεν ξέρεις αν είναι καλύτερο να διαλέξεις να μείνεις με την παλιά σου παρέα από την οποία αισθάνεσαι ότι χλευάζεσαι (κάτι που σε κάνει να νιώθεις απομονωμένος) ή να μείνεις με την νέα παρέα που βρήκες στην οποία αναγκάζεσαι να κάνεις χρήση ναρκωτικών (κάτι που είναι αντίθετο στις αρχές σου). Μήπως όμως υπάρχουν κι άλλες εναλλακτικές από τις οποίες βλέπεις αυτήν την στιγμή;

            Ο άνθρωπος σαν κοινωνικό ον αναζητά την συντροφιά μέσα στην οποία αισθάνεται ασφάλεια γιατί μπορεί να αφήσει τον εαυτό του σε αυτήν. Μέσα σε αυτήν την ασφάλεια βρίσκει την ευκαιρία να εκφράσει κάποιες από τις πλευρές της προσωπικότητας του αν όχι όλες (ή τουλάχιστον αυτές τις πλευρές που και ο ίδιος ο εαυτός μας αποδέχεται). Περιμένουμε λοιπόν ένα μέρος από αυτές τις εκφράσεις της προσωπικότητας μας να γίνει αποδεκτό από την παρέα στην οποία βρισκόμαστε. Όσο δεν βρίσκουμε την ανταπόκριση που περιμένουμε αυτό μας επηρεάζει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Κι αυτό έχει να κάνει με τις προσδοκίες μας από τους άλλους. Αν δηλαδή κάποιος περιμένει να γίνονται όλες οι πλευρές της προσωπικότητας του αποδεκτές από τους γύρω του τότε στην αντίθετη περίπτωση (έστω και σε μια πρώτη ένδειξη) θα αισθανθεί πίεση, ακόμα και θυμό, αφού θα βιώνει κάτι που είναι αντίθετο στην πεποίθηση του. Πόσο ρεαλιστικό είναι όμως να πιστεύει κάποιος ότι οι γύρω του πρέπει να αποδέχονται όλες τις πλευρές τις προσωπικότητας του;

            Σε μια άλλη περίπτωση, εάν κάποιος πιστεύει πως κάποιες πλευρές από την προσωπικότητα του είναι λογικό να μην είναι αποδεκτές από τους γύρω του γιατί αυτοί έχουν μεγαλώσει με διαφορετικό τρόπο, έχουν άλλες αρχές και άλλα βιώματα, τότε σε μια ένδειξη διαφωνίας ή ακόμα και χλευασμού είναι λιγότερο πιθανό να θυμώσει ή να πιεστεί αφού αυτό που βιώνει δεν είναι και τόσο διαφορετικό με την πεποίθηση του. Τουλάχιστον η ενόχληση που θα βιώσει θα είναι σε μικρότερο βαθμό απ ότι στην πρώτη περίπτωση. Βλέποντας λοιπόν εσύ και τις δύο περιπτώσεις που αναφέρθηκαν ποια είναι για σένα η περισσότερο ευέλικτη πεποίθηση; Ποια από τις δύο πεποιθήσεις πιστεύεις ότι θα σε έκανε να σταθείς με περισσότερη ευκολία δίπλα σε άλλους ανθρώπους κάτι που επιθυμείς κι εσύ τόσο πολύ;

            Τα συναισθήματα μας ενώ είναι η κινητήρια δύναμη στη ζωή μας (το αλάτι και το πιπέρι στην καθημερινότητα μας) κάποιες φορές μας εμποδίζουν να βιώσουμε την αρμονία στις σχέσεις μας που τόσο επιθυμούμε. Εσύ λοιπόν στην περίπτωση της παλιάς σου παρέας από τα όσα αναφέρεις στην επιστολή σου καταλαβαίνω ότι τα αρνητικά σχόλια από την πλευρά των γύρω σου σε κάνουν να αισθάνεσαι απογοήτευση, ίσως και θυμό και αυτό με την σειρά του μάλλον σε κάνει να αισθάνεσαι πίεση για να αλλάξεις κάποιες συνήθειες σου προκειμένου να είσαι μαζί τους. Ομοίως και στην περίπτωση της δεύτερης παρέας που αναφέρεις στο γράμμα σου, αναγκάστηκες να καπνίσεις χασίς προκειμένου να μην χλευαστείς και να μην βιώσεις τα συναισθήματα που θα βίωνες σε περίπτωση έκφρασης της δικής σου προσωπικότητας η οποία είναι διαφορετική από αυτή των γύρω σου. Αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η στάση σου εάν δεν αισθανόσουν απογοήτευση ή θυμό σε περίπτωση αντίδρασης των φίλων σου για τις επιλογές σου.

            Το να επιλέξεις να κρατήσεις κάποιες συνήθειες σου οι οποίες ίσως και να μην συμπίπτουν με αυτές των ανθρώπων γύρω σου δεν σημαίνει ότι αυτοί δεν θα θέλουν να περνούν χρόνο μαζί σου, εκτός κι αν αυτές οι συνήθειες είναι η μοναδική προϋπόθεση για να κάνετε μαζί παρέα. Λόγω του ότι όλοι μας έχουμε διαφορετικές εμπειρίες από το παρελθόν και έχουμε μεγαλώσει με διαφορετικό τρόπο, έχουμε και μια διαφορετική αντιμετώπιση του σωστού και του λάθους. Ενώ η εσωτερική φωνή σου από την μία σου λέει να μην κάνεις κάτι γιατί γνωρίζεις πως δεν θα σε ωφελήσει, από την άλλη σου λέει να το κάνεις για να γίνεις αποδεκτός από τους γύρω σου. Αυτή η αντίθεση στην εσωτερική σου φωνή, σου προκαλεί την αναστάτωση που βιώνεις. Όταν επιλέξεις μια από τις δύο τότε θα αισθανθείς κι εσύ καλύτερα στην συντροφιά σου όποια κι αν είναι αυτή.

Θα μπορούσες να βρίσκεσαι σε περισσότερες από μια παρέες στις οποίες θα μπορείς να εκφράσεις περισσότερες πλευρές του εαυτού σου από ότι εάν ήσουν μόνο σε μία. Αυτό θα μπορούσες να το κάνεις πιο εύκολα αν είχες στο μυαλό σου ότι δεν πρέπει να είσαι αποδεκτός από τους γύρω σου στο 100% των πράξεων των επιλογών και των συνηθειών σου. Ίσως να μπορέσεις να γνωρίσεις κάποτε ανθρώπους που θα σε δεχτούν απόλυτα (στο 100% δηλαδή) και να βιώσεις μαζί τους την ιδανική κατάσταση που κατά βάθος επιθυμείς, όμως μέχρι τότε θα χρειαστεί να γνωρίσεις ανθρώπους και να γνωρίσεις και πλευρές του εαυτού σου που ίσως δεν έχεις γνωρίσει μέχρι σήμερα.

Ελπίζω η απάντηση στην επιστολή σου να βοήθησε την σκέψη σου για να πάρεις τις αποφάσεις που χρειάζεσαι και θα σου κάνουν καλό. Εύχομαι δύναμη στην προσπάθεια σου.

                                  Με εκτίμηση

                                         Γ.Κ