Φόβος μοναξιάς

12. 11. 2009.

καλησπέρα! Είμαι 31 ετων, ανυπανδρη και δουλευω ως βοηθος λογιστου σε καποια εταιρεια. Το προβλημα μου με ακολουθεί εδώ και χρόνια. Μεγαλωσα σε μια αυταρχική οικογενεια. Πατριαρχική θα ελεγα. Εζησα εντονες κατασταστεις σε παιδική ηλικά. Καβγάδες και φασαριες πολλές αναμεσα στους γονείς μου. Η μητερα μου με ζηλευε γιατι ημουν η αγαπημενη του πατερα μου και δεν θυμαμαι ποτε να ενιωσα το μητρικό χαδι, την μητρική αγαπη. Ειχα ομως την αγαπη του πατερα μου και ενιωθα ασφαλεια στην αγκαλια του.  Σε ηλικία ομως 15 χρονων απο μια παρεξηγηση ο πατερας μου με χτυπησε πραγμα που με πληγωσε με αποτελεσμα απο τοτε διακοπηκαν οι σχεσεις μας απο την δική μου την μεριά και εχουν παραμεινει τυπικες. Ειμαι ενα ατομο δραστηριο, με χιουμορ με φιλους, με την δουλεια μου, δεν μου λειπε απολυτως τιποτα(και πολλες φορες νιωθω πως ειμαι αχαριστη) , αλλά  Το θεμα μου ειναι πως νιωθω μεσα μου μια ανασφαλεια, εναν φοβο. Απο μικρη φοβομουν τις ασθενειες και παντα λειτουργουσα υποχονδρικα. Οσο μεγαλωνω το προβλημα γινεται πιο εντονο. Φοβαμαι πως θα  μου συμβει κατι και κανεις δεν θα με βοηθησει.

Οσο αφορα τις ερωτικές σχεσεις παντα "γατζωνομουν" και της χρησιμοποιουσα ως "δεκανικια". Φοβομουν να μεινω μονη μου. Αν δεν ειχα βρει την επομενη δεν τελειωνα την προηγουμενη, με αποτελεσμα να νιωθω πως ειχα μια συνεχομενη σχεση ολα αυτα τα χρονια, ανεξαρτητα αν γνωριζα αρκετους ανθρωπους. Απο τα 26 μου εως τωρα ειμαι ουσιαστικά μονη μου. Δεν εχω κανει καποια ουσιαστική σχεση ουτε παρεμενα εξ αναγκης. Αυτη την περιοδο(4μηνες) εχω καποια σχεση που ενω η λογική μου λεει να φυγω(43ετων χωρισμενος με δυο παιδια) το συναισθημα με εγκλωβιζει περισσοτερο απο φοβο να μην μεινω μονη μου.

Ανησυχω πως ποτε δεν θα καταφερω να ειμαι καλα. Παντα θα απασχολει κατι το μυαλο μου. Παντα μια εμμονη και καποια φοβία.

Απάντηση

Αγαπητή φίλη,

σε ευχαριστούμε που μας εμπιστεύτηκες το πρόβλημα σου. Διαβάζοντας το γράμμα σου ένιωσα πως βρίσκεσαι σε μια παρατεταμένη περίοδο ανασφάλειας και αμφισβήτησης. Επιφανειακά όλα βαίνουν καλώς. Δουλειά, φίλοι, έντονη δραστηριότητα. Κάτω όμως από αυτή την επιφάνεια υπάρχει μια γυναίκα που αγωνιά για την πορεία της ζωής της και το εκδηλώνει μέσα από φοβίες, που διαφέρουν τελικά μόνο ως προς το συγκεκριμένο όνομα που τις περιγράφει, ενώ το αίτιο της ανασφάλειας που τις προκαλεί παραμένει το ίδιο. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα λίγο από την αρχή. Περιγράφεις την παιδική σου ηλικία ως ταραχώδη, γεμάτη συγκρούσεις και έντονα συναισθήματα. Οι σχέσεις των γονιών σου δεν ήταν και οι καλύτερες δυνατές και έτσι υπήρξες άθελα σου μάρτυρας έντονων σκηνών αλλά και αποδέκτης της ζήλιας της μητέρας σου, η οποία σε αντιμετώπιζε ουσιαστικά σαν αντίζηλο. Ο πατέρας ήταν για σένα μια φιγούρα σταθερή που σου πρόσφερε αγάπη, μέχρι που στα δεκαπέντε σε χτύπησε και απομακρύνθηκες και από αυτόν. Αναρωτιέμαι αν αυτή ήταν η μοναδική φορά ή αν ακολούθησαν και άλλες στο μέλλον που σε οδήγησαν σταδιακά να αποκτήσεις τυπικές σχέσεις και με αυτόν; Έκτοτε θα έλεγα με βάση τον τρόπο που περιγράφεις τις σχέσεις σου, πως ουσιαστικά ψάχνεις να βρεις τη σταθερότητα που σου έλλειψε από την οικογένεια σου στη συντροφικότητα των ερωτικών σου σχέσεων και γαντζώνεσαι από αυτές για να αποκτήσεις το σημείο αναφοράς που φαίνεται να αναζητάς. Κατάφερες ωστόσο να περάσεις μια αρκετά μεγάλη περίοδο περίπου τεσσάρων χρόνων, χωρίς να νιώσεις αυτή την ανάγκη του γαντζώματος και να σπάσεις έτσι την προσφυγή σε μια αλληλουχία σχέσεων που σε χαρακτήριζε. Ποιο ήταν άραγε εκείνο το κίνητρο ή το αίτιο που διαφοροποίησε την συμπεριφορά σου από την μια περίοδο στην άλλη; Ένιωσες για κάποιο λόγο περισσότερο ή λιγότερο ασφαλής και άλλαξες στάση; Αυτά είναι κάποια ερωτήματα πάνω στα οποία καλό θα ήταν να προβληματιστείς, ούτως ώστε να ανακαλύψεις πιθανώς κάποια στοιχεία ή γεγονότα που λαμβάνουν χώρα και σε οδηγούν σε μια ερωτική συμπεριφορά περισσότερο ή λιγότερο δυσλειτουργική. Ένα πρώτο συμπέρασμα που μπορεί να βγει από αυτή την μικρή ανάλυση του γράμματός σου είναι πως σαφώς μπορείς να είσαι καλά και να στηριχτείς αποκλειστικά στον εαυτό σου. Το έχεις ήδη κάνει. Το έκανες για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια. Το ερώτημα λοιπόν θα μπορούσε να εκφραστεί με έναν άλλο πιθανό τρόπο. Τι είναι εκείνο που με παγιδεύει στον φόβο της μοναξιάς; Φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω να τα βγάλω πέρα μόνη μου στη ζωή; Τι σημαίνει μοναξιά για μένα; Γιατί η έλλειψη ερωτικού συντρόφου ταυτίζεται με την έννοια της μοναξιάς; Η παρέα με τον εαυτό μου είναι κάτι αδιανόητο για μένα; Έχω δώσει άραγε ποτέ πραγματικά το περιθώριο στον εαυτό μου να τον γνωρίσω καλύτερα, να τον ανακαλύψω καλύτερα; Οι φίλοι δεν παίζουν κανένα ρόλο στη ζωή μου; Και αν παίζουν ποιος είναι αυτός; Του δίνω άραγε την σημασία που του αρμόζει ή το μήπως το θεωρώ δεδομένο και υποβαθμίζω την αξία του; Τι σημαίνει να έχω πάντα ένα δεκανίκι στη ζωή μου; Μήπως σημαίνει μοίρασμα ευθυνών, μήπως όμως σημαίνει και εξάρτηση; Και αν είναι το δεύτερο, μπορώ άραγε ποτέ να επιλέξω πραγματικά ένα σύντροφο και μια σχέση για αυτό που είναι και όχι για μια ανάγκη που μου καλύπτει; Μπορώ άραγε ποτέ να επιλέξω ελεύθερα; Τις απαντήσεις φίλη μου σε όλα αυτά τα γιατί και πώς, θα τις δώσεις εσύ φίλη μου μια και εσύ γνωρίζεις καλύτερα από τον καθένα τα δεδομένα της ζωής σου. Θα ήταν καλό να δώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου να κοιτάξει μέσα του. Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να είναι ο άνθρωπος της ζωής σου, μπορεί και να μην είναι, αλλά για να το ανακαλύψεις θα ήταν χρήσιμο πρώτα από όλα να ανακαλύψεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Ποια είναι τα δικά σου θέλω μέσα σε μια σχέση, τι αναζητάς, τι επιδιώκεις, τι καταθέτεις σε αυτή; Μπορεί η παιδική σου ηλικία να εμπλέκεται στον τρόπο που συμπεριφέρεσαι στο σήμερα μπορεί και όχι, η προσκόλληση όμως στην αναζήτηση του γιατί, πολλές φορές γίνεται καθηλωτική και μας εγκλωβίζει στην απραξία. Η ουσιαστική αλλαγή που αφορά τη ζωή μας στο παρόν έρχεται συνήθως μέσα από την δράση, και εσύ φίλη μου ξεκίνησες ήδη την αλλαγή πρώτα από όλα αναγνωρίζοντας μια συμπεριφορά σου ως δυσλειτουργική και αναζητώντας λύση για την αλλαγή της. Ξεκίνησε λοιπόν την προσωπική σου ενδοσκόπηση και για οτιδήποτε άλλο χρειαστείς μη διστάσεις να επικοινωνήσεις και πάλι μαζί μας.

 

Φιλικά K.